انـتـظـار

از اولـین روزی کـه مُـردم
اولـین روزی کـه چشمام رو بـسـتی
اولـین روزی کـه من رو کـشونـدی تـو ایـن بازی مـسخرت
بـیـست و چـنـد سـالی میگـذره
نـمی دونـم جـزو کـدوم یکـی از آدمـکـهای بـازیـتـم
جـزو اونایـی که با شـنیـدن اسـمـت خـایـه می کـنن
یـا نـه ، اون دسـته ای کـه تـخمـشـون هم نـیسـت
هر گـهی که می خـوان می خـورن
فـقـط ایـنو می دونم که دیـگه
ســــــــــــــــــر د مــــــــــــــــــه
خـون تو رگهام یخ زده تو ای دنـیای یـخـی
می خوام به دنیـا بـیام
می خوام که چشمام رو بــا ز کـنـی
می خوام که از صـفحه ی بـا زیـت مـحـوم کـنی
می خوام که از این خــوا ب لـعـنـتـی بـیـدار شم
آخـه مـی خـوام سـیـگـا رمـو با آتـیـش جـهـنـمـت روشـن کـنـم
پ ن
مـنـتـظـر تــم